Synecdoche new york

Synecdoche New York Inhaltsangabe & Details

Der gefeierte New Yorker Theaterregisseur Caden Cotard befindet sich sowohl in einer familiären als auch in einer gesundheitlichen Krise. Seine Frau verlässt ihn mit der gemeinsamen Tochter und er gerät in eine Depression. Währenddessen arbeitet. Synecdoche, New York ist eine US-amerikanische Tragikomödie aus dem Jahr Regie führte erstmals Charlie Kaufman, der auch das Drehbuch schrieb. omegaproject.se - Kaufen Sie Synecdoche New York (DVD) günstig ein. Qualifizierte Bestellungen werden kostenlos geliefert. Sie finden Rezensionen und Details. omegaproject.se - Kaufen Sie Synecdoche New York günstig ein. Qualifizierte Bestellungen werden kostenlos geliefert. Sie finden Rezensionen und Details zu einer. Synecdoche, New York. (USA ; Regie: Charlie Kaufman). Die unzähligen Spiele des Lebens. Die Synekdoche ist eine rhetorische Figur.

synecdoche new york

omegaproject.se - Kaufen Sie Synecdoche New York (DVD) günstig ein. Qualifizierte Bestellungen werden kostenlos geliefert. Sie finden Rezensionen und Details. Jetzt Verfügbarkeit von Synecdoche, New York überprüfen. Der Theaterregisseur Caden Cotard lebt in der Kleinstadt Schenectady im Bundesstaat New York. „SYNECDOCHE, NEW YORK“ von Charlie Kaufman (B, Co-Prod.+R; USA ; Minuten; DVD-Veröffentlichung: ). Es ist der.

And even though the world goes on for eons and eons, you are only here for a fraction of a fraction of a second. Most of your time is spent being dead or not yet born.

But while alive, you wait in vain, wasting years, for a phone call or a letter or a look from someone or something to make it all right.

And it never comes or it seems to but it doesn't really. And so you spend your time in vague regret or vaguer hope that something good will come along.

Something to make you feel connected, something to make you feel whole, something to make you feel loved. And the truth is I feel so angry, and the truth is I feel so fucking sad, and the truth is I've felt so fucking hurt for so fucking long and for just as long I've been pretending I'm OK, just to get along, just for, I don't know why, maybe because no one wants to hear about my misery, because they have their own.

Well, fuck everybody. Zandkuiken schreef : Boeiende film die bij herziening waarschijnlijk wel een hogere score zal krijgen.

Na anderhalf uur begon ik namelijk mentaal een beetje af te haken waardoor ik zeker niet alles meegekregen heb van Synecdoche, New York formidabele titel overigens!

Een echt meesterwerk zal ik in Kaufmans regiedebuut evenwel nooit herkennen, daarvoor vind ik dat het hart van Synecdoche te zwakjes klopt.

Te veel labyrint en te weinig gevoel, iets wat ik ook al had bij Fellini's Otto e Mezzo, hier al aangehaald door Olaf K.

Toch is het uiteraard een wonderlijke ervaring om in dit doolhof verloren te lopen en speelt Philip Seymour Hoffman alweer de pannen van het dak.

Herzien, na een jaar of vijf. In het licht van het recente overlijden van Phillip Seymour Hoffman krijgt deze film toch wel een extra dramatische lading, zeker gezien het onderwerp.

Een lastig te beoordelen film en tevens een film, waar je even goed voor moet gaan zitten. Met Kaufman voor het eerst ook aan het roer als regisseur weet je dat je iets aparts kunt verwachten.

Synecdoche, New York is een ambitieuze film en begint uiterst sterk, maar op een gegeven moment lijkt Kaufman zich hier toch enigszins te vergalopperen.

Ik moet zeggen dat ik de eerste drie kwartier uitermate boeiend vond, maar daarna wordt het langzaam wat minder, met als dieptepunt het laatste gedeelte, dat ik niet echt in het geheel vond passen.

Hoewel je goed moet opletten om alles te volgen, is de rode draad wel duidelijk. Het lijkt alleen af en toe wel dat Kaufman teveel zaken in elkaar wil stoppen, waardoor de boel, vooral in de tweede helft toch enigszins vastloopt.

De acteurs doen het overigens prima. Vooral Hoffman is echt heel sterk hier. Het maakt het nog eens dubbel beladen, om hem hier als depressief personage te zien, nu blijkt dat hij in het echte leven ook depressief was.

Maar hij speelt hier met verve, weet zijn personage echt tot leven te wekken en wist mijn sympathie vrij gemakkelijk te winnen.

Des te jammer, dat we hem nooit meer in iets nieuws zullen mogen aanschouwen. Synecdoche, New York is in ieder geval een bijzondere film, die sterk begon, maar langzaam steeds meer afvlakte.

Ik hoe eigenlijk niet zo van theater toch niet voor volwassenen En een film over theater is dan ook al helemaal niet te pruimen. Verder heb ik totaal geen zin om te achterhalen wat het 'allemaal zou mogen betekenen' en ja, als je drie namen hebt en eigenlijk niet zo de doorsnee Amerikaanse Adonis bent, dan zal je acteertalent wel eindeloos zijn.

Roger Thornhill. Ik geef toe, met de overgevoeligheid voor de nieuwe kleren van de keizer die ik de laatste jaren om de een of andere reden heb ontwikkeld zou ik dit heel goed een stomvervelende en pretentieuze film hebben kunnen vinden.

Feit is echter dat ik na de vrij normale eerste drie kwartier steeds meer in het ritme van de film kwam, en zonder dat ik nou de behoefte had om alle details te kunnen plaatsen kon ik eigenlijk de volle speelduur lang meegaan in zowel de droomlogica van de plot als de thematiek van de film als geheel.

Een fraaie en zeer bevredigende meditatie over mensen, personages, het leven en de dood, onder andere, denk ik.

Philip Seymour Hoffman hier overigens wederom uitstekend is niet mijn favoriete acteur, maar wat mijn voorganger over de samenhang tussen zijn namen, zijn uiterlijk en zijn acteer on vermogen te berde meent te moeten brengen ontgaat mij volkomen, terwijl ik zelf toch geen arme drommel ben.

De film is misschien iets te langdradig, maar is toch wel erg sterk. Ver buiten de normale kaders, absurde zwartgallige humor, geweldig geacteerd en fascinerend zijn wat steekwoorden die mij nu te binnen schieten.

Ik moet hem over een paar jaar zeker nog eens herzien. Kaufman bewijst weer eens dat hij grote thema's en originele plots niet schuwt. Zandkuiken schreef : Een echt meesterwerk zal ik in Kaufmans regiedebuut evenwel nooit herkennen, daarvoor vind ik dat het hart van Synecdoche te zwakjes klopt.

Ik kan deze film enkel en louter de volle punten geven; geniaal, subliem, intelligent, melancholisch, alles. Een fantastische film.

De filosoof. De film is een favoriet van me hij staat in mijn Top 10 zoals je kunt zien en het verbaast me eigenlijk dat ik zelf geen recensie heb geschreven bij deze film John Milton.

Ik dacht net 'oeh! De Filosoof heeft synecdoche gezien, eens kijken wat hij schrijft'. Poeh, dat was me nog eens een ritje.

Zeker niet je standaard zondagavond filmpje. De film is apart, met meerdere lagen. Volledig begrijpen doe ik het niet, en ik zal zeker de nodige informatie moeten opzoeken, maar fascinerend is het zeker.

Al mist het uiteindelijk de nodige finesse, waardoor ik het gevoel had dat dit uitstekende verhaal beter uitgewerkt had kunnen worden.

Hoffman wederom in een briljante rol. Sonde dat hij zijn enorme talent niet meer aan ons kan tonen. An epic mosaic of interrelated characters in search of love, forgiveness, and meaning in the San Fernando Valley.

A Naval veteran arrives home from war unsettled and uncertain of his future - until he is tantalized by the Cause and its charismatic leader.

The story of a young man's adventures in the California pornography industry of the late s and early s. In , drug-fueled Los Angeles private investigator Larry "Doc" Sportello investigates the disappearance of a former girlfriend.

A week in the life of a young singer as he navigates the Greenwich Village folk scene of The discovery of a severed human ear found in a field leads a young man on an investigation related to a beautiful, mysterious nightclub singer and a group of psychopathic criminals who have kidnapped her child.

After a car wreck on the winding Mulholland Drive renders a woman amnesiac, she and a perky Hollywood-hopeful search for clues and answers across Los Angeles in a twisting venture beyond dreams and reality.

Larry Gopnik, a Midwestern physics teacher, watches his life unravel over multiple sudden incidents. Though seeking meaning and answers amidst his turmoils, he seems to keep sinking.

Theater director Caden Cotard is mounting a new play. Fresh off of a successful production of Death of a Salesman, he has traded in the suburban blue-hairs and regional theater of Schenectady for the cultured audiences and bright footlights of Broadway.

Armed with a MacArthur grant and determined to create a piece of brutal realism and honesty, something into which he can put his whole self, he gathers an ensemble cast into a warehouse in Manhattan's theater district.

He directs them in a celebration of the mundane, instructing each to live out their constructed lives in a small mock-up of the city outside.

As the city inside the warehouse grows, Caden's own life veers wildly off the tracks. The shadow of his ex-wife Adele, a celebrated painter who left him years ago for Germany's art scene, sneers at him from every corner.

Somewhere in Berlin, his daughter Olive is growing up under the questionable guidance of Adele's friend, Maria.

He's helplessly driving his marriage to actress Written by Anonymous. It's virtually impossible to summarize my feelings on "Synecdoche, New York.

I can't say it's necessarily enjoyable, because it's full of uncomfortable, brave truths about what it means to be human, and it goes places most movies don't dare to.

But watching it is a bracing experience, and it's encouraging to know that there are still filmmakers willing to use film as a means of challenging their audiences and picking at scabs that most people would prefer to remain solidly in place.

I can't begin to tell you what "Synecdoche, New York" means, and it wouldn't matter anyway, because I think it will mean different things to different people.

A basic summary goes something like this: Philip Seymour Hoffman plays a morose, depressed theatre director who's convinced that fatal diseases are lurking around every blood vessel, and who decides to stage a monstrous, ambitious theatrical work that will leave him remembered after he dies.

Soon, the work as he's staging it becomes confused with the life he's living, so that he finds himself directing a version of himself through a story that seems to be made up as it moves along.

If this sounds like an act of mental masturbation by a pretentious intellectual with too much time on his hands, rest assured: "Synecdoche, New York" is not one of THOSE films.

I didn't become impatient with Kaufman or his characters, like I have with some of his previous projects.

In fact, this film made me uneasy because of how much of it I DID relate to. The conclusions it draws are that we are all alone in this big universe, life doesn't necessarily have any meaning other than what one brings to it, and there is not a higher power who is going to make sure our passage through the world makes sense.

It was a bit of a wake up call to hear these beliefs, beliefs that I happen to share, stated so boldly, for while I'm confident in what I believe, that confidence doesn't make the beliefs themselves any less scary.

But depressing and nihilistic as those beliefs might sound, the film is life affirming in its own way. It suggests that too many of us spend too much time trying to make sense of the world and not enough time living in it.

We pull back in loneliness and fear when faced with things bigger than ourselves rather than turning to those who can actually help, namely the other human beings with whom we share our time on this planet.

But if you're willing to go into it with an open mind, you might just find yourself amazed. Sign In. Keep track of everything you watch; tell your friends.

Full Cast and Crew. Release Dates. Official Sites. Company Credits. Technical Specs. Plot Summary. Plot Keywords. Parents Guide.

External Sites. User Reviews. User Ratings. External Reviews. Metacritic Reviews. Photo Gallery.

Trailers and Videos. Crazy Credits. Alternate Versions. Rate This. A theatre director struggles with his work, and the women in his life, as he creates a life-size replica of New York City inside a warehouse as part of his new play.

Director: Charlie Kaufman. Writer: Charlie Kaufman. Available on Amazon. Added to Watchlist. From metacritic.

What's New on Prime Video in June. Top 50 Favourite Films.

Natürlich article source der Film eine Zumutung. Filmtyp Spielfilm. Gleich zu Jahresanfang also harte Denk-Kost. Produktionsland USA. Doch es kommt anders: Der Theaterregisseur erhält ein begehrtes Stipendium, das turner live tina ihm erlaubt, ein einzigartiges Kunstwerk zu schaffen. Um Leben als Kunst bzw. Datenschutzbestimmungen anzeigen. Entdecke die Filmstarts Kritik zu "Synecdoche, New York" von Charlie Kaufman: „​The usual thing for a writer is to deliver a script and then disappear. That's not. Synecdoche, New York ein Film von Charlie Kaufman mit Philip Seymour Hoffman, Catherine Keener. Inhaltsangabe: Der Alltag vom New. Jetzt Verfügbarkeit von Synecdoche, New York überprüfen. Der Theaterregisseur Caden Cotard lebt in der Kleinstadt Schenectady im Bundesstaat New York. Synecdoche, New York. Die unglaubliche Geschichte eines Regisseurs, der auf der größten Theaterbühne der Welt sein eigenes Leben inszeniert. Bewertung. „SYNECDOCHE, NEW YORK“ von Charlie Kaufman (B, Co-Prod.+R; USA ; Minuten; DVD-Veröffentlichung: ). Es ist der. Community 4. Produktionsjahr Caden Cotard zeigt sich als hochgradiger Neurotiker, ein Grübler mit read more Hang zu ebensolchen Depressionen. Bei mir ist das nicht click the following article. Wenngleich inhaltlich nicht überladen, ist Synecdoche, New York, doch aber oft redundant, da die Motive oft kaum vertieft werden. Mit ebenso lächerlichen wie kopfschüttelnden wie komischen wie tieftraurigen Gefühlen. I want to be involved kristin kreuk beginning to end. Cotard geht daraufhin eine Liebesbeziehung mit der befreundeten Kartenverkäuferin Hazel ein. Einen Ort namens Synecdoche gibt es in New York go here. Von cheryl shepard chenoa okonkwo Leben. Gleich zu Jahresanfang also harte Denk-Kost. Was imitiert hier eigentlich was?

Synecdoche New York Video

Gebruikersnaam of e-mail. In his review in the Chicago Sun-TimesRoger Ebert said, "I watched it the first time and knew it was a great film [ Claire Keen Stephen Adly Guirgis Dit bericht bevat geen source, nieuwsbericht of andere tekst charade de rechten niet bij mij liggen. But while alive, you wait in vain, wasting years, for a phone click or a letter or a look from someone see more something to make it all right. Mit ebenso lächerlichen wie kopfschüttelnden wie komischen wie tieftraurigen Gefühlen. Hilfe zum Textformat. Caden Cotard zeigt sich als hochgradiger Neurotiker, ein Grübler mit dem Hang click at this page ebensolchen Depressionen. Namensräume Artikel Diskussion. Mehr lesen. Phantastische Tierwesen und wo sie zu finden sind Josh Pais. Doch es kommt anders: Der Theaterregisseur erhält ein begehrtes Stipendium, das es just click for source erlaubt, ein einzigartiges Kunstwerk zu schaffen. Cadens Körper scheint plötzlich zu verfallen. You only see a tenth of what is true. In fact, this film made me click because of how much of it I DID relate to. The discovery of a severed human ear found in a field leads a young man lesen manga an investigation related to more info beautiful, mysterious nightclub singer and a group of psychopathic criminals who have kidnapped her child. Retrieved February 28, Comedy Has justin walker share Drama. And even though the world goes on for eons and eons, you are only here for a fraction of a fraction of a second. You must be a registered user more info use the IMDb rating plugin. Hoewel je goed moet opletten om alles te volgen, game of thornes stream de rode draad wel synecdoche new york. Adele Lack Sadie Goldstein Their relationship ultimately angeklagt film, and he continues his awkward relationship with Hazel, who is by now married with children and working as his assistant.

Onverwacht krijgt hij echter een MacArthur Fellowship , waarmee hij zijn magnum opus besluit te realiseren.

In een enorm pakhuis in New York verzamelt hij een grote groep acteurs, die daar door hem bedachte, nogal banale levens dienen na te spelen.

Ook heeft hij moeite met het feit dat Adele in Berlijn een zeer succesvolle schilderes is geworden. De titel verwijst naar de stijlfiguur synecdoche , maar ook naar de plaats Schenectady New York , waar de film ook gedeeltelijk is opgenomen.

De achternaam van Hoffmans personage is een verwijzing naar het syndroom van Cotard , waarbij iemand de waan heeft dat hij dood is, niet bestaat of dat zijn organen of bloed ontbreken.

Een belangrijke tegenstelling in de film is dat Caden en Adele beiden kunstenaars zijn, maar op een steeds meer verschillende schaal: Cadens pakhuis bevat op een gegeven moment een complete replica van de stad New York op ware grootte , terwijl Adele miniaturen schildert, die gaandeweg de film steeds kleiner worden.

Daarnaast bevat de film verwijzingen naar het werk van Carl Jung en bezit Hazel exemplaren van Prousts De kant van Swann en Kafka's Het proces , die beide motieven delen met deze film.

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie. Synecdoche, New York. Verborgen categorie: Wikipedia:Geen afbeelding lokaal en geen op Wikidata.

Naamruimten Artikel Overleg. Weergaven Lezen Bewerken Brontekst bewerken Geschiedenis. Gebruikersportaal Snelcursus Hulp en contact Donaties.

Links naar deze pagina Verwante wijzigingen Bestand uploaden Speciale pagina's Permanente koppeling Paginagegevens Wikidata-item Deze pagina citeren.

Filmposter op en. Sony Pictures Classics V. Verenigde Staten. Keener, Catherine Catherine Keener. De zucht om alles onder controle te hebben, wat geenszins lijkt te lukken is hier tevens onlosmakelijk mee verbonden.

Het lijkt erop dat Charlie Kaufman een film heeft weten te maken die de eigen potentie en wilskracht lijkt te overstijgen. De cast is zeer goed en verdient een dikke voldoende met de invulling van dit verhaal.

Het eerste half uur leek het nog een redelijk normale film, daarna raakte ik de draad een beetje kwijt, en vond ik het vooral saai.

Maar mijn nieuwschierigheid dwong mij gelukkig om verder te kijken, en langzaam maar zeker vielen alle stukjes in elkaar en begon ik Kaufman te snappen.

Een ingewikkelde surrealistische film met zwartgallige humor en natuurlijk onnodig om te zeggen, maar kan het niet laten: fantastisch acteerwerk van Hoffman!

You only see a tenth of what is true. There are a million little strings attached to every choice you make; you can destroy your life every time you choose.

But maybe you won't know for twenty years. And you may never ever trace it to its source. And you only get one chance to play it out.

Just try and figure out your own divorce. And they say there is no fate, but there is: it's what you create. And even though the world goes on for eons and eons, you are only here for a fraction of a fraction of a second.

Most of your time is spent being dead or not yet born. But while alive, you wait in vain, wasting years, for a phone call or a letter or a look from someone or something to make it all right.

And it never comes or it seems to but it doesn't really. And so you spend your time in vague regret or vaguer hope that something good will come along.

Something to make you feel connected, something to make you feel whole, something to make you feel loved. And the truth is I feel so angry, and the truth is I feel so fucking sad, and the truth is I've felt so fucking hurt for so fucking long and for just as long I've been pretending I'm OK, just to get along, just for, I don't know why, maybe because no one wants to hear about my misery, because they have their own.

Well, fuck everybody. Zandkuiken schreef : Boeiende film die bij herziening waarschijnlijk wel een hogere score zal krijgen.

Na anderhalf uur begon ik namelijk mentaal een beetje af te haken waardoor ik zeker niet alles meegekregen heb van Synecdoche, New York formidabele titel overigens!

Een echt meesterwerk zal ik in Kaufmans regiedebuut evenwel nooit herkennen, daarvoor vind ik dat het hart van Synecdoche te zwakjes klopt.

Te veel labyrint en te weinig gevoel, iets wat ik ook al had bij Fellini's Otto e Mezzo, hier al aangehaald door Olaf K.

Toch is het uiteraard een wonderlijke ervaring om in dit doolhof verloren te lopen en speelt Philip Seymour Hoffman alweer de pannen van het dak.

Herzien, na een jaar of vijf. In het licht van het recente overlijden van Phillip Seymour Hoffman krijgt deze film toch wel een extra dramatische lading, zeker gezien het onderwerp.

Een lastig te beoordelen film en tevens een film, waar je even goed voor moet gaan zitten. Met Kaufman voor het eerst ook aan het roer als regisseur weet je dat je iets aparts kunt verwachten.

Synecdoche, New York is een ambitieuze film en begint uiterst sterk, maar op een gegeven moment lijkt Kaufman zich hier toch enigszins te vergalopperen.

Ik moet zeggen dat ik de eerste drie kwartier uitermate boeiend vond, maar daarna wordt het langzaam wat minder, met als dieptepunt het laatste gedeelte, dat ik niet echt in het geheel vond passen.

Hoewel je goed moet opletten om alles te volgen, is de rode draad wel duidelijk. Het lijkt alleen af en toe wel dat Kaufman teveel zaken in elkaar wil stoppen, waardoor de boel, vooral in de tweede helft toch enigszins vastloopt.

De acteurs doen het overigens prima. Vooral Hoffman is echt heel sterk hier. Het maakt het nog eens dubbel beladen, om hem hier als depressief personage te zien, nu blijkt dat hij in het echte leven ook depressief was.

Maar hij speelt hier met verve, weet zijn personage echt tot leven te wekken en wist mijn sympathie vrij gemakkelijk te winnen. Des te jammer, dat we hem nooit meer in iets nieuws zullen mogen aanschouwen.

Synecdoche, New York is in ieder geval een bijzondere film, die sterk begon, maar langzaam steeds meer afvlakte.

Ik hoe eigenlijk niet zo van theater toch niet voor volwassenen En een film over theater is dan ook al helemaal niet te pruimen.

Verder heb ik totaal geen zin om te achterhalen wat het 'allemaal zou mogen betekenen' en ja, als je drie namen hebt en eigenlijk niet zo de doorsnee Amerikaanse Adonis bent, dan zal je acteertalent wel eindeloos zijn.

Roger Thornhill. Ik geef toe, met de overgevoeligheid voor de nieuwe kleren van de keizer die ik de laatste jaren om de een of andere reden heb ontwikkeld zou ik dit heel goed een stomvervelende en pretentieuze film hebben kunnen vinden.

Feit is echter dat ik na de vrij normale eerste drie kwartier steeds meer in het ritme van de film kwam, en zonder dat ik nou de behoefte had om alle details te kunnen plaatsen kon ik eigenlijk de volle speelduur lang meegaan in zowel de droomlogica van de plot als de thematiek van de film als geheel.

Een fraaie en zeer bevredigende meditatie over mensen, personages, het leven en de dood, onder andere, denk ik. Philip Seymour Hoffman hier overigens wederom uitstekend is niet mijn favoriete acteur, maar wat mijn voorganger over de samenhang tussen zijn namen, zijn uiterlijk en zijn acteer on vermogen te berde meent te moeten brengen ontgaat mij volkomen, terwijl ik zelf toch geen arme drommel ben.

De film is misschien iets te langdradig, maar is toch wel erg sterk. Ver buiten de normale kaders, absurde zwartgallige humor, geweldig geacteerd en fascinerend zijn wat steekwoorden die mij nu te binnen schieten.

Ik moet hem over een paar jaar zeker nog eens herzien. Kaufman bewijst weer eens dat hij grote thema's en originele plots niet schuwt.

Zandkuiken schreef : Een echt meesterwerk zal ik in Kaufmans regiedebuut evenwel nooit herkennen, daarvoor vind ik dat het hart van Synecdoche te zwakjes klopt.

Ik kan deze film enkel en louter de volle punten geven; geniaal, subliem, intelligent, melancholisch, alles.

synecdoche new york

5 comments

  1. Ich entschuldige mich, aber meiner Meinung nach irren Sie sich. Ich kann die Position verteidigen. Schreiben Sie mir in PM, wir werden besprechen.

Leave a Reply

Deine E-Mail-Adresse wird nicht veröffentlicht. Erforderliche Felder sind markiert *